• Home
• Blog
• Egypte pilot reis

Egypte pilot reis

Geplaatst: 2010-03-15 17:42:13

Op de de heilige berg van Hathor, in Luxor, Egypte, kijken we elkaar aan. Onder ons de faraograven, voor ons de Nijl, in een zuil van licht beseffen we ons dat na alle hectische voorbereidingen en na alle verhalen dat je in Egypte niet zelf zou kunnen mediteren op heilige plekken wij hier toch staan. Het is goed, vrij als de vogels staan we hier, gedrenkt in de deemoed en wijsheid die voor ons het kenmerk van Egypte zal worden.

Er is heel wat aan vooraf gegaan voor we hier stonden... 

Lees hier mijn verslag van dag tot dag.

Hermine, deelneemster Priesteres Teacher opleiding bij Wilde Wijze Vrouw, maart 201022 feb 2010

Na een lange nacht, doorgebracht in vliegtuigen, wachtrijen en vliegvelden, komen we in Luxor aan. Het is nog vroeg als Teyeb, onze gids, ons op komt
halen. De zon is net op en het is nog rustig en koel op straat. We rijden
naar de westoever van de Nile, ver weg van het toerisme en de drukte van
de stad Luxor. Onderweg kijken we onze ogen uit. ezels met een vol
sugarcanes, gesluierde vrouwen, kinderen op weg naar school.
Tajeb brengt ons naar een retraite centrum The flower of Light. Vermoeid
door de reis en de eerste indrukken van Egypte zijn we volkomen verrast
door wat we zien. Een prachtige serene tuin met palmbomen, gezellige
zitjes en een verkoelend zwembad. We worden verwelkomd door Antoinette,
onze gastvrouw, die wat later blijkt, ons voorziet van alle gemakken. We
raken in een interessant gesprek waarin blijkt dat er veel raakvlakken
zijn.
Op alle lagen gevoed, via heerlijk voedsel en door het uitwisselen van
ervaringen en kennis, laat ze ons onze kamers zien. Ook hier straalt de
aandacht en liefde doorheen. Wat een fijne plek. Helemaal uit leem
gemaakt, met een hoog rond plafond en van alle gemakken voorzien.
Sfeervolle bedstee met een muskietennet, zitjes en een eigen badkamer.
Heerlijk!
Na een middag slaapje, gaan we op verkenning uit. Het is een uur of vier
als we de poort uitlopen en het is warm. De overgang is best groot zo na
die lange koude winter. We kunnen het nog amper bevatten. Ver voor ons
ligt de heilige berg Toth en al lopend lijkt de weg daar naar toe te
leiden. Klara heeft zich thuis verdiept in de wetten van Hermes, de
vergeten wijsheid van de Faraos. Toth is de Egyptische mythische figuur en
Hermes komt voor in de griekse legenden. Beide delen ze de kennis en
wijsheden van het oude Egypte. Deze universele wetten zullen we op onze
reis verder gaan verkennen. Op goed geluk lopen we langs winkeltjes, een
kappertje en een koffie shop. Overal worden we of aangesproken of
aangekeken. We voelen ons enigszins ongemakkelijk maar we vervolgen dapper
onze weg. We naderen het einde van het dorp alwaar de woestijn op ons ligt
te wachten. Steeds vrijer voelen we ons als blijkt dat dit mogelijk is. We
passeren een soort nieuwbouwwijk. Het ziet ernaar uit dat heel snel een
aantal wijken is aangebouwd. Volkomen uit het niets en op geen enkele
manier passend in de omgeving. Later blijkt dat deze huizen zijn gebouwd
voor de mensen die tot voor aan aantal jaar geleden vlakbij, of bovenop de
tempels woonden. Het waren grotwoningen die op sommige plekken nog steeds
zichtbaar zijn. Het verhaal gaat dat de mensen door kregen dat, in hun
huizen schatten verborgen lagen en de mensen net zolang graafden dat zij
de schatten uit de comben haalden. De regering heeft zo goed als al deze
grotwoningen verwoest en heel snel nieuwe huizen voor deze mensen gebouwd.
Het zijn hele kleine huizen met maar 1 slaapkamer waar ze soms wel met z'n
7en in moeten wonen.
Daarover later meer. We besluiten de volgende morgen vroeg de berg te
beklimmen en nu alvast de weg gaan verkennen. We lopen verder en ons doel
is de woonwijk te verlaten en een stukje de berg op te klimmen. Bij een
kleine ruïne stoppen we en vertelt Klara meer over de wetten Hermes. En zo
staan we daar. Aan de voet van de berg Toth, met uitzicht op de Nijl in de
avondzon. De woestijn kleurt helemaal warm oranje. We kijken elkaar aan en
zijn blij dat we het toch gedaan hebben. Dit avontuur naar Egypte. Ondanks
alle verhalen over wat wel en niet zou mogen, angst voor het onbekende en
nu staan we hier.. Het ontroert me Klara te horen vertellen over de
eenheid. Dat we een zijn met alles om ons heen. De Nijl voor ons, de vogel
boven ons, de woestijn onder ons, de berg achter ons... en alles is er al.
We hoeven het ons alleen nog maar te herinneren. Het eindigt in een klein
ritueel en tevreden over ons plan lopen we weer terug. Daar aangekomen
wacht ons een heerlijke maaltijd van biologische groenten en een stuk kip
zoals kip zou moeten smaken. Dan gaan we vroeg naar bed want we willen om
5.00 al op pad.

woensdag 23 februari
We worden wakker door het gezang van de moskee. Het is nog even wennen om
dit om de zoveel tijd te horen. Het is nog donker en koel als we op weg
gaan. Antoinette heeft een ontbijt meegegeven. We lopen weer dezelfde weg
en we hoopten dat we na het dorp in het donker onder de sterren zouden
lopen. Niets is minder waar als we langs de nieuwbouwwijk lopen, waar
ontelbare lantarenpalen zijn bevestigd. Wederom bekruipt ons het gevoel
dat het niet klopt. Aan het einde van de weg staan 2 honden ons op te
wachten. Deze wachters laten goed blijken dat ze er zijn. Ik denk dat ze
de hele buurt hebben wakker geblaft.
Wederom lopen we naar de ruïne en zien daar de eerste tekenen van de zon
die opkomt.
Weer staan we te genieten van deze kans om Egypte te ontdekken en we doen
een klein ritueel voor de zon die verder opkomt. Prachtige hoe de woestijn oplicht door de kleur van dat 1e licht. We vinden het pad de berg op.
Het lijkt erop dat de weg eerst linksom gaat, dan rechtsom en tenslotte in het midden recht omhoog. Doet ons denken aan hoe je soms eerst de ene kant van het leven ervaart, dan de andere kant (dualiteit) in het midden is er vaak nog een andere manier als je beide eerst hebt ervaren.
Het is best een hele klim en we doen er dan ook 3 uur over om boven te komen.
Daar aangekomen wacht ons een prachtig uitzicht over de Nijl met haar groene oevers en de overgang naar de woestijn. Het is jammer genoeg niet helemaal helder maar is dit vroege licht een magisch gezicht. Bovenop de berg staan nog de resten van een zeer oude tempel. Er is weinig over bekent Net zoals er, denk ik, nog veel schatten bedolven zijn onder het zand.
De trilling is er heel verfijnd en ik word vanzelf heel stil van binnen. De eenheid is hier zo voelbaar. We doen allebei ´ons ding´, eten wat en gaan dan weer naar beneden voor de zon te heet wordt.
Tegen 12.00 zijn we weer terug. Helemaal stoffig, verhit en voldaan duiken we het koele zwembad in. Heerlijk!

Daarbuiten achter de gedachten
over goed doen den kwaad doen,
is een veld,
daar zal ik op je wachten.

Na lunch en een dutje wagen we ons, op onze fietsen, een nieuw avontuur. Er is een spik splinter nieuwe moutain bike en een gewone fiets. Het is even wennen en we worden weer van alle kanten aangesproken en toegeroepen.
We fietsen ter orientatie naar de ticketoffice alwaar je bijna alle tickets kunt kopen van alle tomben. Onder weg raken we in gesprek hoe om te gaan met al deze aandacht van mannen en kinderen. Het vraagt veel bewustwording over wat je zelf uitstraalt en wat er van buiten op je afkomt. Het ´zo binnen zo buiten´is hier een directe spiegel. Als je je ongemakkelijk voelt met deze aandacht en je geeft té duidelijk je grenzen aan, krijg je onmiddellijk verzet.
Als je te vriendelijk bent en je geeft ze wat ze vragen dan walsen ze zo over je heen... ook hier geldt de midden weg. Het duurt een paar dagen en aantal gesprekken om erachter te komen dat het belangrijk is je focus te houden, heel goed te weten wat je wilt, de leiding zelf in de hand te houden en soms ook duidelijk zeggen wat je wel en niet wilt. We vinden een manier om ons voor te bereiden: samen de cirkel trekken voor we de poort uitgaan, duidelijk een intentie neer zetten en dat helpt ons inderdaad om steeds het midden te vinden. Het lijkt haast een wonder hoe dit doorwerkt. We worden bijna niet meer lastig gevallen en voelen ons steeds vrijer in dit land.

Donderdag 25 februari

Weer vroeg opgestaan. Dat blijkt toch de beste tijd in deze temperaturen.
We fietsen naar het ticket office omdat we naar de tempel van Hatjepsoet willen. Blijkt dat net die kaarten verkrijgbaar zijn bij de tempel zelf...
We fietsen stukje terug en Klara wil zien wat er op een bord geschreven staat.
We stappen af we worden alweer aangesproken door een jonge jongen. Hasjim blijkt hij te heten en hij biedt zich meteen aan als gids. We staan nog wat te kijken en te voelen tot hij zegt dat hij een weg weet binnendoor naar de tempel. We zetten onze fietsen neer bij een wc kar, onder toezicht van 2 oudere gesluierde dames, natuurlijk met achterlaten van wat geld en de belofte van een pen.
Hasjim laat ons verschillende graven zien die op het terrein liggen voor de tempel van Hatjepsoet. Hij verteld ons dat hij op die plek is opgegroeid en dat de regering alle huizen heeft vernietigd omdat ze tegen en op de graven en tomben aan liggen. Hij verteld ook waarom. Nl dat de mensen die daar woonden, de bedoeinen, in hun huizen gingen graven op zoek naar de schatten die lagen verborgen in de tomben. Hij verteld het alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om dat te doen. ´Als er in je huis een schat verborgen ligt dan is het toch van jou´!
De regering heeft daarom die nieuw bouw wijk aan de rand gebouwd voor deze mensen die hun huis moesten verlaten. Zie 1e dag..
Hij leidt ons nog wat rond en brengt ons dan inderdaad over een binnenweg naar de tempel. Onderweg komen we langs een boom die blijkbaar goed verzorgt wordt.
Hij vertelt over een goede man die is gestorven en waar ze op een berg een heilige ruimte voor hebben gemaakt. Voor hun is die plek, iets om naar toe te gaan als je vragen hebt of als je ergens mee zit. Ook jonge vrouwen gaan er naar toe als ze zwanger willen worden.
De boom staat voor het in leven houden van de ziel (eigen interpretatie)
De mensen brengen elke dag water naar de boom en ook naar het huisje waar de man ligt opgebaard. Het is een mooi plekje met een bankje waar je even kunt zitten.
Verder gelopen staan we voor de tempel. Rondom zacht rode rotsen met daarin het gezicht van Hatjepsoet weerspiegelt- of is het de Godin Hathor, aan wie deze berg gewijd is? Het voelt als de Deva van deze heilige plek. Verstild gaan we verder. Hier zien we ook het toerisme wat dagelijks met bussen tegelijk de tempels en de tomben komen bezoeken.
Het is nog niet zo druk omdat we heel vroeg zijn. Op sommige momenten zijn we alleen, tussen de pilaren waar hiërogliefen zijn aangebracht. We proberen de symbolen te ontcijferen en de verschillenden interpretaties naast elkaar te leggen. Ook voelen we ons vrij om onze eigen interpretatie te geven.
Zoals boven de poorten, de 4 verschillende werelden, aarde, maan, zon en sterren wereld.
Aan de linkerkant is een tempel voor Hathor gebouwd. Haar afbeeldingen zijn groots in het steen te zien. We kunnen daar een poosje mediterend aanwezig zijn, zonder dat we gestoord worden. Dat is heel prettig en we laven ons aan de energie die daar is.
Tenslotte lopen we weer terug waar Hasjem op ons staat te wachten. Hij wil nog met ons naar het tempeltje op de berg. Ik vind het genoeg zo, en Klara gaat alleen met hem verder. Ik zit verscholen, ook weer in een van de vele ruines die daar zijn. Na enige tijd komen ze weer terug en vertelt Klara van de bijzondere ervaring die ze heeft gehad. Een klein ritueel, zoals de mensen gewend zijn het daar zo te doen.
Blij verrast dat dit allemaal mogelijk is, lopen we weer terug naar onze fietsen. We proberen aan Hasjem duidelijk te maken dat we graag eens met vrouwen samen willen dansen. Gewoon in het klein, zoals zij gewend zijn het te doen. Hij vraagt het aan de 2 vrouwen die op onze fietsen gepast hebben en ze vinden het wel een goed idee. Toch weten we ook niet precies hoe dat zal gaan en we besluiten om het met Antoinette te bespreken en misschien Teyeb uitnodigen mee te gaan als gids. We zien wel....

Later als we een duik in het zwembad nemen en na een heerlijk lunch, vertelt Antinette dat ze s'avonds een vriendin heeft uitgenodigd, een engelse vrouw, die ook buikdanst. We vertellen haar over ons plan en in 1e instantie hoort ze het aan. Toch is ze ook wat afhoudend en we wachten het maar even af. Smiddags breekt een heuse zandstorm uit. We zien het al van verre. De lucht wordt mistig en het gaat hard waaien. Uiteindelijk kunnen we niet eens meer buiten zitten en eten we met ons vieren binnen in Klara's kamer.
Blijkt dat Klara en Ronnie elkaar al kennen vanuit Glastonbury. Bij een Godinnen festival. Over en weer worden er gepraat en later schuift ook Teyeb aan. We zitten dan inmiddels in de tent buiten. Een fijne plek waar je met een groep comfortabel kan zitten en liggen. We bespreken ons plan van het dansen met Teyeb en ook hij reageert wat afhoudend. Blijkbaar zijn ze niet gewend dat wij op eigen houtje zoiets kunnen regelen. Maar we zijn ook voorzichtig want we kennen daar nog niet goed de weg, en we willen ook geen risico's nemen. In ieder geval hebben we duidelijk gemaakt dat we graag eens zoiets mee willen maken en Teyeb gaat eens rondvragen of er een bruiloft of een ander feest deze week wordt georganiseerd. Met dat idee gaan we vermoeid naar bed....

Vrijdag 26 februari

Vanmorgen weer vroeg opgestaan. Om 6.00 staat Teyeb ons bij de poort op te wachten. Vandaag willen we naar Karnak, het tempel complex aan de overkant van de Nijl. We trekken de cirkel voordat we gaan, want dat houdt de energie gebundeld en helpt ons om focus te houden.
Na een klein uurtje zijn we er. Door de zandstorm van gisteren zien we een mysterieus plaatje van de zon boven de ingang van de tempel. Er is nog veel zand in de lucht en het si behoorlijk afgekoeld.
Om weer wat meer bij de les te zijn gaan we met de wetten van hermes te tempel binnen. Ook dat helpt om een focus te houden en de ervaringen dieper te beleven.
Aangekomen zijn we nog in de eenheid. We zien het geheel van het complex in een maquette in de hal en we voelen ons nog een met wat komen gaat.
Al bij het ticketoffice wacht een beproeving. De man achter het loket is diep verzonken in het lezen van een boek. Hij lijkt verstoord als we ieder voor onszelf willen betalen en hij geen wisselgeld heeft. Hij doet geen enkele moeite om ons te willen helpen en ik voel me opstandig worden. In het nederlands wens ik hem toe dat hij vooral doormoet gaan met het lezen van de Koran zodat hij er hopelijk wijzer van wordt.
Klara en ik hebben het er later over wat er dan precies gebeurt, volgens de wetten. We komen erachter dat als je in eenheid iemand benadert, en die ander is niet aardig en je ergens triggert, het de energie versterkt door, zoals ik deed, in hardheid en oordelen te gaan. Doordat ik verhard, blijft hij onaardig en wordt zelfs zeer onaangenaam. Dat roept bij mij vervolgens nog meer verharding op, kortom conflict. Door trilling van energie versterk je elkaar.(3e wet) Ook de verschillende lagen zijn voelbaar. (2e wet)
Hij is totaal met iets anders bezig en je treft elkaar dan niet.
Als ik in de eenheid zou kunnen blijven en hem blijven zien, dan ontstaat er bij de ander een opening om anders te reageren.

Na deze inzichten lopen we verder over het enorme complex. We naderen de ingang en laten dat eerst op ons inwerken. Aan weerszijden van een pad staan de leeuwen met ramshoofden met daarvoor de farao's. In veel boeken staan dat deze dieren de farao's macht geven, maar je zou ook kunnen zeggen dat ze veiligheid en bescherming bieden. Het gevoel geven dat ze het niet alleen hoeven doen... We zien ook aan weerszijden 2 grote zware muren met in het midden het brede pad. Dualiteit van het goede en het kwade en in het midden het evenwicht daartussen.
We lopen verder en de hiërogliefen nemen ons mee naar een andere tijd.

Het eerste gedeelte is groots en ook zwaar in de energie.
Grote pilaren met hiërogliefen, symbolen, farao's. we verzwelgen zowat in al deze symboliek.
We lopen wat meer naar buiten vinden daar een plekje om even te zitten.
Het op ons in te laten werken. Het lijkt alsof alle informatie die hier verborgen ligt, door ons lichaam wordt opgezogen.

We lopen verder en komen bij de obelisken van Hatsjepsoet. Daar vinden we wat terug van de zachtere energie. Klara blijft bij een obelisk staan en heeft een leuke ontmoeting met een vrouw die ook haar handen neerlegt om de energie te voelen. Ik wordt inmiddels aangesproken door een man die vraagt of ik naar een stille gebedsruimte wil. Enigszins verrast wacht ik op Klara en dan leidt hij ons door het complex waar we ergens op moeten klimmen om vervolgens bij een kleine ruimte te komen waar in kleur hele oude hiërogliefen en afbeeldingen te zien zijn. Hij laat ons alleen en houdt de ruimte voor ons vrij.
Wat onwennig staan we daar en die meneer komt dan terug om een plek te laten zien op een pilaar. Hij vertelt dat als je je hoofd en handen op een bepaalde manier houdt op de afbeelding van de farao, met 2 vrouwen aan weerszijden (priesteressen?)dat zo de farao´s werden gezegend. Het voelt heel krachtig daar te staan. Wetende dat zoveel mensen al ons zijn voorgegaan.
We gaan weer terug en de meneer wil ons nog veel meer laten zien. Maar voor ons is het genoeg en langzaam lopen we terug. Onderweg de wetten nog eens doorgenomen zoals het aantrekken van energie, oorzaak en gevolg. Leiderschap, neem je leiding of laat je je leidden? Met al die gidsen hier is dat een groot spel van je laten leidden maar ook weer de leiding terug nemen als je iets anders wilt of je niet moet laten afleiden van je oorspronkelijke plan!
De trilling van energie. Hier lijkt alles zoveel lichter en lijkt alles zich onmiddellijk te manifesteren. Dat wat je denkt of uitstraalt , maar ook in hele praktische dingen zoals een wc rol, een souvenir of een ontmoeting.

Als we het complex uitlopen rijdt Teyeb al naar ons toe. Hij heeft al die tijd in de auto staan wachten. Vol van al onze belevenissen voel ik inmiddels een hoofdpijn opkomen. Maar teyeb zou ons nog een paar shops laten zien. Uiteraard van familie of vrienden.
De 1e is een kledingwinkel, vol met allerlei gekleurde stof. We kunnen niet zien wat het is en heel onwennig staan we daar.
Een man laat ons van alles zien, maar dat is niet wat we willen.
Hopeloos kijken we elkaar aan, ons wel de cirkel herinneren en leiderschap enzo maar hoe doe je dat dan in de praktijk?
Dan valt mijn oog op een mooie kleur groen met goud. Ik wil weten wat het si en het blijkt zo´n lange jurk te zijn. Ik trek hem aan en hij is best mooi.
Ik besluit ´m te kopen en we dingen af op de prijs. Dan komt Klara met voorstel om ook zoiets voor de kinderen te kopen en ook dat lukt. Een mooie blauwe jurk met borduursels en een knaloranje blouse met broek voor Daan. ( Ze zijn er overigens heel blij mee en hebben het nu aan als pyjama)
Tevreden gaan we weg. We proberen ook nog iets voor Klara te vinden maar dat gaat nog niet lukken.
Dan brengt Teyeb ons naar een fabriek waar ze uit albasten schalen maken, beelden enz. De buurjongen van Teyeb geeft ons een rondleiding en dan valt het oog op een mooi beeld van Hathor. Uiteindelijk na veel afdingen koopt Klara die en ik nog een albasten schaaltje en dan gaan we op zoek naar een restaurant om te lunchen.
Inmiddels heb ik echt knallende hoofdpijn maar ben niet duidelijk over wat ik wil. Alles is me nu teveel en het enige wat ik wil is wat eten en rust.
Teyeb brengt ons naar een eettent waar hij vaak naar toe gaat en vraagt of we kip lusten. Ik zit inmiddels helemaal in de afweer maar communiceer het niet. Ik vind dat ik niet zo moet zeuren en gezellig mee moet gaan.
Dan krijg ik echt visioenen van ziek worden na het eten van kip en klaarmaken van eten met het water uit de Nijl. Weliswaar gezuiverd maar voor onze magen niet zuiver genoeg.( Ben ooit ziek geworden op een eerdere reis in Egypte, en dat was echt geen pretje)
Na enig gedoe zijn we uiteindelijk terug gegaan naar Flower of Light.
Ik voel me echt rot en vooral ook schuldig. Teyeb gaat dat weer goed maken door ineens hel veel vragen te stellen om mij weer op mijn gemak te laten zijn. Kortom een ongemakkelijke situatie...
Uiteindelijk staan we voor de poort en kan ik gaan rusten!
Na een middag rust en wederom lekker eten, hoofdpijn is nog niet helmaal gezakt, staat Teyeb alweer voor de poort.
Er is ergens een bruiloft waar hij ons naar toe wil nemen.
Nog niet helmaal uitgerust en toch ook weer in voor een nieuwe ervaring gaan we met hem mee.
We lopen een heel eind en horen al van verre muziek. Wat verder van de weg af, tegen winkels geplakt is en soort plek gecreëerd, met een podium, stoelen ervoor en aan de zijkant de vrouwen, allen in het zwart gekleed.
Op de stoelen zitten een aantal mannen te wachten. Kinderen, vooral jongens dansen op de keiharde Egyptische muziek. Zij doen dat overigens erg goed, leuk om naar te kijken. Zo vermaken we ons wel een uur voordat het bruidspaar haar opwachting maakt. Op deze 3e dag is het feest voor iedereen toegankelijk.
De 2 avonden ervoor meer ceremonieel met vrienden en familie.
Het bruidspaar gaat op de troon zitten, verwelkomt door de ouders en aanwezigen. De vrouwen en mannen gaan automatisch apart van elkaar. Wij scharen ons tussen de vrouwen. Wat we zien vinden we toch ook wel pijnlijk.
De bruid lijkt in het geheel niet gelukkig en ook de bruidegom ziet eruit alsof hij zou willen dat het allemaal snel voorbij is. Ze doen een poging om te dansen maar ook dat lijkt het niet echt te worden. De vrouwen eromheen doen hun best met het ge-yell en een poging op de dansvloer, maar dit was niet de avond die wij voor ogen hadden. Een beetje aangeslagen en ongemakkelijk gaan we weer weg. Onderweg gebeurde er ook weer van alles. We kwamen voorbij een moskee en wilden even een kijkje nemen. Een kleine moskee, heel eenvoudig en een oude vrouw verbleef daar. In een ruimte stond een soort tombe, een heilige plek voor een vrouw, die hele goede dingen had gedaan voor het dorp. Het was wederom een plek waar mensen naartoe kwamen voor een zegening. Het schokkende was dat er 2 kinderen lagen te slapen op de grond, naast de tombe.
Gewoon op een kleedje, met een vies kussen en een enkel dekentje.
Er zou de volgende avond een zikr plaatvinden. Een ritueel waar voornamelijk mannen zich in trance dansen op de verzen van de Koran. Daar hadden we wel oren naar en vroegen of we mochten komen. Dat was prima en met die belofte zijn we gaan slapen.

Zaterdag 27 februari

Ik werd wakker van hard gebons op mijn deur dat het ontbijt klaar stond.
Het is 6.00.Ik heb nog steeds hoofdpijn en voel me niet goed. Ik ga er uit en ook Klara komt eraan. Zij heeft al gezwommen en is de woestijn al in geweest.
Ik ga weer terug naar bed. Rust... dat is alles wat ik nodig heb.
Het wordt een dag om te integreren, te schrijven, lezen, slapen. We zouden met Teyeb de Nijl op om te gaan zeilen in zijn Faluka. Maar dat hebben we afgezegd. Wel hebben we aan het einde van de dag nog een leuke ontmoeting met een paar buurvrouwen. We lopen even naar een paar winkeltjes voor water, yoghurt enz. toen we werden aangesproken door een paar vrouwen. Ze nodigen ons uit om met hun mee te gaan. Ietwat overrompeld gaan we toch maar mee. Een paar dagen daarvoor hadden we een intentie neergezet om bij vrouwen in hun huis uitgenodigd te worden. En ja wat je vraagt, mag je dan verwachten.
In een redelijk groot, pas gebouwd, huis wonen ze, met Pa en Ma, 4 kinderen met al kleinkinderen en ook opa in zijn rolstoel schuift later aan.
Met handen en voeten laten ze zien hoe ze leven. Er staan een paar banken in de ´woonkamer´, een kleedje op de grond en op een tafel een grote televisie.
Dat is alles. Niets ter decoratie of gezelligheid. We vragen waar ze koken en dat schijnt boven te zijn. Ook daar een rondleiding naar een paar slaapkamers, maar daar voelen wij ons wat ongemakkelijk bij. Ze laat ons zien hoe ze koken, erg simpel, dat vinden ze zelf ook, en haalt een vers gebakken
brood uit de oven. We mogen die meenemen, want we wagen ons maar niet aan de thee. Ze straalden veel blijheid uit, en maakten grapjes over en weer. Het was erg leuk om zo eens te zien hoe ze leven. Ze wilden dat we morgen ook
terugkwamen!

We eten al vroeg want we gaan die avond naar de Zikr. Uiteindelijk besluiten we om alleen te gaan. Zonder gids en ook zonder andere mannelijke begeleider.
Door de opmerking van Donald ` maar jullie zijn toeristen, jullie mogen gaan en staan waar jullie willen`, voelen we gesterkt en gaan dit avontuur alleen aan.
We lopen over de weg, in het donker, naar de moskee. Het is echt ongelofelijk het effect van het trekken van de cirkel die elke dag sterker wordt. We worden nu bijna niet mee aangesproken door mannen. We gaan onze eigen weg en dat lijkt van ons af te stralen.
Aangekomen zien we aantal mannen buiten staan. Een paar vrouwen zitten op het stoepje ervoor. Een man werpt zich op als begeleider, daar ontkom je dan toch niet aan, maar wij laten ons niet afleiden en zeggen dat we naar binnen willen voor de Zikr. Hij leidt ons rond, en wassen onze handen en gezicht, in een niet al te schone keuken. We gaan in de gebedsruimte zitten waar ook een paar van de vrouwen op de grond zitten. Wij gaan erbij zitten en laten het maar op ons afkomen. Gelukkig hebben we een sjaal om want dat schijnt wel te moeten.
Een man pakt een microfoon en na wat te rommelen in een kastje, komt daar de inmiddels welbekende stem uit de luidsprekers. Dit is ook te horen voor het hel dorp. Hij begint te zingen en zo van dichtbij klinkt het weer anders. Veel indringender en intens. Meer mannen komen bij hem staan en ze gaan in een slordige kring zitten. De microfoon wordt dan weer doorgeven en begint iemand anders te zingen. Ook kinderen lopen er rond. Als er zo´n 15 man zich verzameld hebben, van alle leeftijden, begint een kind op een Egyptisch trommeltje te spelen. Iemand anders een soort tamboerijn en de mannen gaan staan. Door een bepaalde beweging steeds weer te herhalen op de muziek, brengen ze zichzelf in Trance. Magisch om te zien en ervaren. Het voelt ook best intiem om die mannen zo te zien, opgaan in gebed.

Dan ineens is de muziek afgelopen, er worden handen geschud, gepraat, thee gedronken, snoepje uitgedeeld en dan begint het weer opnieuw.
Ook wij zijn inmiddels gepakt door de muziek en beweging en we doen mee. Niet in de kring maar daar aan de kant waar ook een paar vrouwen meedoen.
Ook staan aan de kant een paar vrouwen te kijken en ze lachen ons vriendelijk toe, of uit... dat is niet helemaal zeker!
Maar we voelen ons welkom en gerespecteerd. Na afloop geven we wat geld en dankbaar en vervuld lopen we weer terug.

Zondag 28 februari.

Vanmorgen wilden we al weer vroeg met de fiets op pad, maar helaas was gisteren een fiets stuk gegaan. Wel geprobeerd te maken maar dat was nog niet gelukt. We wilden die dag de berg van Hathor op. We hadden inmiddels wat meer informatie over dit hele gebied. Antoinette heeft veel verteld en ook dat het de berg van Hathor was. De berg scheidde het dal der koningen en de tempel van Hatsjepsoet. Vast een plek waar de energie anders is. Dat leek ons wel weer een leuke uitdaging.
De meeste toeristen die hier komen, logeren aan de andere kant van Luxor. Met bussen of per fiets koen ze naar de westelijke Nijl over om de tomben en tempels te zien. Je ziet niet dat mensen hier uitgebreid wandelen of omgeving verkennen.
We zouden dus moeten gaan lopen, eerst helemaal naar ticketoffice. Zo´n 3 km.
Ik zag dat niet zo zitten. Was blij dat mijn hoofdpijn verdwenen was en zag op tegen een hele dag in de zon lopen.
Het leek ons dus wel handig om een taxi te nemen. We hadden het nog niet gedacht of er stopte een taxi. Snel stapten we in en zo waren we razendsnel bij het beginpunt van de berg. Er bleek een wandelpad te zijn aangelegd. Bijna tot bovenaan. Dat was wel weer verrassend en het maakte ook duidelijk dat je toch ook veel kan in dit land. Zo ongewoon was het ook weer niet.
We liepen het pad naar boven, ondertussen uitkijkend over de verschillende graven. De zon komt op, en ook de overgang van het groen van de Nijl wordt weer zichtbaar. Die middag zouden we dan ook eindelijk de Nijl opgaan.
Hoog op de berg aangekomen hebben we een fantastisch uitzicht. Maar voor we daar zijn moeten we door een schijnbaar ondoordringbare rotsformatie. Het voelt symbolisch, de wachters voor de Godin... Onder een richel kunnen we rustig ons ontbijt opeten. Fijn om daar te zijn. We mediteren wat, lopen rond, vinden mooie stenen...De zachte vrouwelijke energie wordt heel voelbaar. Klara voelt een zuil van licht van diep uit de berg opkomen.
Dan lopen we over de rug van de berg richting de tempel. Zo van bovenaf en zo liggend in het landschap voelen we ons een met de oudheid van deze plek.
Bijzondere ervaring! Het voegt zoveel toe aan het bezoeken van de tempels en graven. De wijsheid van het land ligt verscholen in het land zelf, en zo komen we erbij.
We lopen zo helemaal over de berg, terug naar de weg, alwaar we weer op een taxi springen. Dit keer vol met vrouwen. We lachen en knikken allemaal vriendelijk naar elkaar.
Dan weer een lekkere lunch en even rusten... want om 14.30 staat Teyeb klaar om ons mee te nemen voor een tocht op de Nijl.
Dit keer staat er een taxi klaar en krijgen we een kijkje in hoe de Egtyptenaren dit regelen met elkaar. De een heeft een auto of een taxi, weer een andere neef heeft een motorbootje en Teyeb zelf een zeilbootje. Zo wordt alles voor je geregeld. De taxi brengt ons naar het punt waar je met motorbootjes overgezet kan worden. Voor nog geen 1,00 pp zit je met z´n tweeën in zo´n bootje, helemaal toerist te wezen. Hij brengt ons eerst naar de bank en dan hoopten we over te stappen in een zeilboot.

Helaas staat de wind heel ongunstig en durft Teyeb het niet aan. Teleurgesteld accepteren dat we dan mar met de motorboot verder gaan. Wij dachten een heel eind de Nijl op te varen maar niets is minder waar. Hij wil ons naar een klein onbewoond stukje land brengen waar we misschien kunnen zwemmen en picknicken.
Maar er zijn daar veel kinderen en het voelt wat onrustig.
Dan gaan we naar oud bananen eiland, aan de overkant.
Na zoveel dagen in de woestijn te hebben gezeten is de kleur groen ineens overweldigend. Er komt iemand naar ons toe en we moeten iets betalen. Vervolgens willen we gewoon wat rondlopen maar een hele oude man achtervolgd ons, de hele tijd. We wilden graag op een plekje wat trommelen. Die hadden we meegenomen. We vonden wel een fijne plek en hebben daar ook gezeten en ook getrommeld. Foto´s van elkaar gemaakt maar die oude man stond ineens weer naast ons en ging niet weg voor wij opstapten. Uiteindelijk maar gegaan en waren net op tijd om de zon onder te zien gaan. Meestal gaat deze dieprood in alle mogelijke tinten onder, maar deze avond ging de zon geheel wit onder.
De zoon van Antoinette had weer gezorgd voor een heerlijke maaltijd en al varend aten wij dit hongerig op.
We voeren terug naar het onbewoonde deel,waar Klara nog even ging zwemmen.
Weer de trommels gepakt en de jongens vroegen zelfs om een kampvuur te maken...
Dat hebben we niet gedaan, maar had dus wel gekund. Het was volle maan die nacht en we zagen de maan opkomen. Magisch...de volle maan over de Nijl, het voelt zo oud...

Daarna bracht Teyeb ons weer thuis en na elkaar een healing gegeven te hebben, konden we weer rustig slapen.

Maandag 1 maart

Mijn laatste dag.
Niet heel vroeg opgestaan vandaag. We hadden nog niet echt plannen gemaakt.
Bij het ontbijt vertelde Antoinette dat we echt nog naar de tempel van Habud moesten gaan. Daar zouden hele diepe hierglieven zijn, waar je zo met je hand in kon gaan. We kwamen er ook achter dat we misschien nog wat geld nodig hadden en besloten om ook naar de bank te gaan. Tenslotte hadden we dat gisteren ook gedaan...!
Maar eerst naar Habud. Donald had nu 2 mountain bikes geregeld. Hij had besloten ook voor zichzelf een fiets te kopen. Leuk hoe ons enthousiasme bij hen ook weer dingen in gang zet.
Voor de tempel belanden we in een oud sfeer beeld wat werd opgeroepen door verschillende mannen die manden droegen op hun schouder. Ze waren daar druk aan het graven en nieuwe dingen aan het opgraven. Een mooie serene sfeer.
De tempel was vooral ook bijzonder omdat in een één van de boeken ik gelezen had over een tempel van Hathor aan het begin van het complex. Daar zouden de priesteressen zich vervoegen. Ook daar kwam een man naar ons toe die ons binnen liet en ons daar met rust liet. Hij vertelde ook wat over de symbolen en hiërogliefen. Wederom een mooie energie.
Daarna ben ik nog alleen verder gelopen. Heb inderdaad de indrukwekkende diepe hiërogliefen gezien en gevoeld. Het voelt alsof door daar alleen maar te zijn, je wordt opgeladen met alle informatie en energie.

Daarna fietsen we naar de plek waar de motorbootjes liggen en we gingen zelf eens kijken of het ons ook zou lukken en bootje te bemachtigen. Na enig geharrewar lukte het ons ook! We waren alleen vergeten te zeggen dat we naar de bank wilden en zo werden we ergens anders afgezet. We moesten even lopen en het viel ons meteen op hoe anders het aan deze kant is. Sowieso veel toeristische, veel drukker en we werden weer de hele tijd aangesproken. Opeens hoorde ik mijn naam en rende Teyeb ineens naar ons toe.

Ook hij stond daar toeristen te ronselen om met hem mee te gaan op zijn zeilboot. Net als wij was hij verrast ons daar te zien. Hij legde uit war de bank was en het voelde even of we een vriend tegenkwamen.
We wilden nog even gaan shoppen maar al gauw raakten we daar de draad kwijt.
We hebben Teyeb maar weer opgezocht en hij wilde ons wel met zijn zeilboot naar de overkant brengen. Dat was wel weer een leuke verrassing en Klara leefde helemaal op. Ze vroeg ook of ze mee mocht helpen en dat was een leuk moment. Klara stoer aan het roer in een Faluka op de Nijl! Weer aan de overkant wilden we nog wat shoppen maar inmiddels waren we behoorlijk moe van alle indrukken. Naar huis gefietst en wederom lekker geluncht.
Na een frisse duik,zat het mij nog niet lekker dat ik nog geen mooi beeld voor mezelf had gekocht. Ik dacht het zou wel een mooie bekroning zijn om ook zelf op de fiets te stappen en in mijn entje te gaan shoppen.
Dus na wat moed te hebben verzameld ben ik op pad gegaan. Ik kwam terecht in een winkel waar ik de enige was. De man liet mij geheel met rust wat op zich heel prettig was. Daarna raakten we in gesprek, heb uiteindelijk een Hathor beeld gekocht en ik was blij. Hij vroeg wat ik deed en hij vertelde dat hij ook een healer was. Ik vroeg hem hoe en hij nodigde me uit om op een kleed te zitten. Ergens vanachter een groot beeld haalde hij een authentiek godinnetje tevoorschijn die ik vast moest houden. Vervolgens ging hij achter me zitten en prevelde verzen uit de Koran. Ondertussen mij heel aandachtig en met respect aanrakend. Het voelde als een reiki behandeling, en dan erg versterkt.
Ik vond het zo bijzonder dat ook dit weer zomaar kan gebeuren.
Na afronding ben ik weer op de fiets gestapt en was net op tijd weer terug om met Klara nog een laatste ritueel te doen in de woestijn.

Daar het samenzijn bezegeld, vrouwen van over de hele wereld uitgenodigd om mee te doen aan dit avontuur. Wat een fantastische reis, met veel mooie ontmoetingen, woestijn en bergen ervaren, energieën en wijsheid opgedaan en vooral ook genoten van de zon, het eten en diepere lagen van zijn.