• Home
• Blog
• dagboek blok 1: Op Weg

dagboek blok 1: Op Weg

Geplaatst: 2009-05-08 12:06:49

De spanning verstijft mijn lichaam. Met mijn armen om mijn onderbuik geklemd zit ik ongemakkelijk in de bij-rijder stoel. Mijn blik richt zich strak naar buiten. Donderdag 11 september, 2008.

Vorige week rond deze tijd had ik net mijn eerste gesprek met Klara achter de rug. Na het schrijven van mijn motivatie brief, voorafgaande aan dat gesprek, was ik er van overtuigd dat de beren op mijn weg oersterk en onverslaanbaar bleken en dus ging ik zonder verwachtingen en onbevangen het gesprek in.

Niets bleek minder waar! Klara bleek een andere Klara te zijn dan ik mezelf voorgehouden had en ze wist ruimte te creëren waarin de grootste beer van allen zichtbaar werd. Zo helder was het lang niet geweest! Al jaren zoek ik naar de juiste vorm van verdieping en probeer ik mijn heimwee hiernaar te stillen, en pas nu begreep ik wat me tegenhield. Die ene vervelende beer bleek pontificaal voor de weg van ‘'verbinding'' te staan! Ineens drong het tot me door dat ik het was die mezelf tegenhield in het zoeken naar mijn weg, uit angst mezelf te verbinden!

Het inzicht kwam dus op die manier tot me, nu de keuze nog. Mee doen met de opleiding of niet? Recht toe recht aan, de beren langs? Of veilig en vertrouwd, wel kijken maar niet voelen? De wet van energie is iets waar wetenschap zich over breekt, wie zich op de juiste weg bevindt trekt dat wat nodig is naar zich toe! Want wat bleek, vanaf het moment dat ik in alle stilte voor mezelf besloot ervoor te gaan, kwam wat komen moest en alsof het magie was gingen de innerlijke en uitwendige beren een voor een opzij.

Terug naar donderdag 11 september. De geur van nat hout en vochtige aarde brengt mijn zenuwen wat tot bedaren. De diepe rust en kalme sfeer die op natuurlijke wijze gepaard gaat met de inspirerende uitstraling van deze plek, geeft me op dat moment vertrouwen. Vrouwen uit alle windstreken druppelen binnen, als ware het reizigsters die na een lange tocht aankomen op de plek van bestemming. Ik word me bewust van de rustgevende geur van salie. Het binnengaan van onze eerste cirkel gaat gepaard met een hevige ontroering diep van binnen, iets staat daar op ontwaken!

Tijdens het eerste contact met de vrouwen om mij heen, vouwen mijn handen zich opnieuw beschermend rond mijn onderbuik. De warmte van mijn handen, het verzinken in de stille eenvoud van deel zijn van het geheel en de troostende energie van de vrouwen laten dan eindelijk de spanning varen. Terug naar moeder aarde laat ik haar stromen, de tranen staan intussen in mijn ogen.

Klara zegt: ‘Waar voel jij je ziel? Concentreer je op het punt waar je ziel zich bevindt. Maar misschien belangrijker nog, waar voel jij haar niet?' Het brengt de stroom op gang, iets ten volle accepteren kan druk verlichten, alles is goed. In het opzoeken van de grens en hierover heen durven stappen, wordt ruimte voor extase gecreëerd. En wat een extase is het, die voortkomt uit het accepteren van mijn eigen lichaam, waarna ik de grens van mijn angsten over durf te gaan! Misschien wel mijn belangrijkste les tijdens dit blok.

Ik offer net als de anderen een ‘wollen dekentje' aan de Vrouwe van de Maan, de vrouwe van verbinding. Het staat symbool voor de ‘'te goede moeder'' die zorgt dat je je nergens aan kan branden, zeker niet aan het vuur in jezelf. Het is van grote waarde voor mij en dus moeilijk af te leggen. Voor mij is het: de angst voor afwijzing uit de weg gaan door verbinding te vermijden, of juist mezelf te veel kwijt raken in schijn verbindingen. Afwachtend zijn, huivering voor het vuur in mezelf en voor dat wat het in mij en anderen naar boven roept...
Ik heb het afgelegd, mij gewassen en gezuiverd in kolkende stromen en een witte branding. Ik heb de kou getrotseerd en ben boven gekomen in verbondenheid, in de warmte van een kring!

Zondag, 14 september. Terug in Amsterdam. Zittend op de vlonder staar ik over het water. De maan slaat me gade in al haar pracht, ze staat overvol, krachtig en scherpomlijnd aan de sterrenhemel. Het water weerspiegelt bibberend haar beeltenis. Het vuur dat ik ter ere van de prachtige avond heb ontstoken sist, knettert en gloeit rood op bij elke windvlaag. Ik besef me dat ik omringd ben door de vier elementen, ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn lichaam. Mijn aandacht richt zich naar binnen, ik voel de energie opbouwen en door mijn lichaam stromen. Ik probeer mijn gedachten tot rust te laten komen en alle geluiden, geuren en bewegingen om me heen evenveel aandacht te schenken. Wat komt dat komt, ik laat de energie stromen, het is goed.

De vuren, de eerste, voorzichtige stappen en de verbindingen die wij het afgelopen blok met elkaar maakten, in elkaar naar boven riepen en weer tot rust zagen komen, hebben zoveel warmte gegeven dat er zelfs na drie dagen sprake is van verbondenheid binnen onze kring. Ik kijk nu al uit naar onze volgende stap, het vervolg van onze weg door de schemering van de maanwereld, de wereld van verbinding!

door Evelien van Leeuwen, 24 jaar, studente klinische psychologie.

17 sept 2009