• Home
• Blog
• Blok 1 en La loba

Blok 1 en La loba

Geplaatst: 2011-09-20 10:56:31

Met de andere vrouwen sta ik hier dan eindelijk in de cirkel. Ik voel de aarde onder me, adem dieper. Hier ben al zo lang naar op zoek. We maken op een wezenlijke manier contact met elkaar. Als zusters. Klara nodigt ons uit om ook met aandacht bij de aarde, de bomen, de vogels, de krachten van de windrichtingen te zijn. Dit moment is het begin van een nieuwe reis en ook sprong in het diepe.
Een jaar geleden voelde ik in al mijn vezels dat het tijd was om in mijn persoonlijke ontwikkeling te verdiepen. Ik volgde de tekens op mijn pad en kwam bij de Wilde Wijze Vrouw. Ze raakte me diep en nu sta ik hier. Ik ben er klaar voor om nog meer te leren vertrouwen en wil ook ontzettend graag leren wat voor vrouwen eeuwen verstopt is geweest. Ik weet en voel wel dat het er is. Het is niet ver, maar kan er zelf niet bij. "Alles is er al", laat Klara weten. Ik wil niets liever dan leren hoe ik in contact kan zijn met mijn Wilde, Vrouwelijke natuur. Er valt nog zoveel te leren!
Ik spreek daar in de cirkel naast dankbaarheid voor dit moment en het hier zijn, ook mijn intentie uit om meer in zachtheid te leven.

Na een intense avond in de duinen bij het licht van de maan, komen we de volgende ochtend opnieuw samen in de cirkel. Nu laat mijn lijf zich voelen; er is pijn in mijn rug, nek, armen. Ik voel me nogal eenzaam en alleen met het verdriet. En ook dat doet pijn. Het is oud zeer. Ik ken het wel. Het zit verstopt onder de hardheid die ik nodig heb gehad om me staande te houden. Het wordt tijd om dat los te laten. De andere vrouwen komen wat dichter om mij heen staan. Ik ben omringd, meer geborgen. De pijn mag er zijn. En als ik dieper contact maak met het gevoel daarbinnen willen mijn benen mij niet meer dragen. Ik laat me naar de grond zakken met een oerhuilgeluid en kruip dan diep in elkaar. Ik voel dat de Aarde mij opvangt, draagt en met rust laat. Ik mag nu rustig liggen hier. Gebroken en uit elkaar gevallen zijn. Alles valt van mij af wat mij niet meer dient. Het enige wat er te doen is, is er aan toegeven en ermee zijn.
Ik ben in het verhaal van La Loba terecht gekomen, na beproevingen op mijn weg en de vele reizen waarbij ik al mijn moed nodig had. De dorre droogte van de woestijn, waar je La Loba kunt tegenkomen, brengt nu alles tot verval. Bij La Loba telt de schone schijn niet. Zij is de wolfsvrouw, de verzamelaarster van de beenderen. Ze dwaalt over de aarde en het enige dat zij doet is beenderen verzamelen. Het is bekend dat ze vooral dat verzamelt, wat voor de wereld verloren dreigt te gaan. De beenderen zijn onverwoestbaar en staan symbool voor een enorme kracht. Als La Loba genoeg heeft verzameld, vormt ze er nieuw schepsel van zingt ze over de beenderen. Zo brengt ze er nieuw leven in. En groeit er vlees en een nieuwe huid op.
Ik lig nog op de grond en ben geraakt door de onvoorwaardelijke warmte die ik voel door de aandacht en de aanrakingen. Ik voel het en adem het in. Er wordt gezongen.... "Sisters on a journey ... singing all as One ... remembering the ancient ways ... the woman and the wisdom ...." Mijn lichaam ontspant zich, wordt warmer en ik voel dat het ruimte kan maken. De zon geeft haar warmte af op mijn gezicht. Door natte oogleden kijk ik voorzichtig om mij heen.... Ik zie de silhouetten van de vrouwen en hun zachte kracht in het stralende zonlicht. Er is steun, ik ben niet alleen! Zachte handen raken mij aan op mijn gezicht en in mijn haar. Ik voel handen op mijn armen en mijn borstkas. Een hoofd ligt op mijn buik. Ik heb aangeraakte voeten en benen. Ik begin weer te voelen. Er groeit een nieuwe huid over mijn beenderen, en eronder gloeit het Leven. Ik ben intens dankbaar voor wat ik gekregen heb bij het laten vallen van mijn harde buitenkant.
La Loba heeft mij iets iets laten zien - iets van mijn Ziel.

Caroline
-----