• Home
• Blog
• Voorbij de overvolle agenda

Voorbij de overvolle agenda

Geplaatst: 2011-05-23 14:51:26

‘Ik heb alles geregeld en kan er toch bij zijn', sms'te ik gisteravond naar Kirsten. Het gaat om de boekpresentatie van Kirsten Notten, met haar bijzondere boek Maria's dochter. Ze doet bij mij de priesteres opleiding en ik ben waanzinnig trots. Natuurlijk wil ik er bij zijn. Toch leek het erop dat dat niet door zou gaan.

Op de masterclass dag vorige week oefende Kirsten haar tweede presentatie, die ze volgende week op het Eigentijds Festival zal houden. Kippenvel kreeg ik toen ik het standbeeld van Maria zag staan, klassiek met baby Jezus op de arm- ze stond in het gras en eromheen een groepje vrouwen in meditatie.

Op zulke momenten geniet ik van wat ik doe (understatement). Net als de week ervoor, in de White Spring in Avalon. Met een groep vouwen liet ik me mee nemen door een wilde djembé speler. Er ontstond een ritueel voor het bekken van Moeder Aarde, het oerbekken van vrouwen. Rauw, in het donker van de kerker, met het koude water en een wilde dans, opzwepend, transformerend, gaf het ons ons wilde bekken terug.

In de extase van zulke momenten los ik op, al mij ego gedoe verdwijnt, ik ben de storm en het stille oog, ik voel me geleid en totaal vrij. Onder mijn handen ontstaat heling, vinden vrouwen hun ziel en hun Godin, hun vrouwelijkheid en hun leeuwin. In een blog moet je over emoties schrijven, maar die zijn er dan niet. Voorbij al het gevoel ben ik één met de Bron, met Al, met mezelf. Puur energie ben ik dan, bliksem en zee. Dat zijn de momenten waarvoor ik het doe, die mijn leven naar nieuwe dieptes brengen, en waarvoor ik woorden probeer te vinden in mijn brochures. Maar hoe doe je dat als er geen emoties meer zijn.

Emoties heb ik wel. Zoals van de week, tijdens een gesprek met vrouwen uit het 1e jaar over al dan niet deelnemen aan het 2e jaar. Een paar jaar geleden had de hele groep al in februari geboekt, ik ben alleen maar beter geworden, de opleiding is beter, in hun verslagen laten de deelneemsters klinken hoe groots en goed het voor hen is. Alles klopt, en toch is er uitstel on een keuze te maken. Toen was er volop emotie in me. Frustratie raasde door me heen en mijn oude valkuil dook weer op: ‘is het dan nooit genoeg wat ik geef?'

Op het strand, mijn hond Seli buitelend en rennend met zijn hartsvriendin Doeshi, praatte ik met Doeshi's baasje. Astrologe. Mijn frustratie rolde eruit. Zij sprak over retrogardes. De zee met haar wilde golven bracht weer ruimte in mijn hoofd. Ineens begreep ik het: in februari heeft Egypte zich vrij gemaakt van oude machtsstructuren. Symbool voor wat gaande is in de wereld en in ieder van ons. De vrouwen voelen de kracht die zich verzet om geleefd te worden door deadlines en keuzes moeten maken. Door oude structuren. Er is een enorm verlangen om van binnenuit te leven. Ik voel zelf precies hetzelfde. Ik weet al maanden van Kirsten's boek presentatie vandaag in Zwolle, maar ik heb het laten sluimeren. Want als ik voel dat ik het wil, dan zie ik ook mijn overvolle agenda, en daar wil ik niks meer mee.

Pas na de euforie en ontroering op de masterclass dag sta ik mezelf toe om te voelen. Er komt een groot Ja voor Maria. En dan laat ik ook al mijn frustratie toe rond het proces van inschrijven. Ik ga de parallellen zien. Ik zie ook mijn rol: ik heb vrijheid van keuze willen geven door niet te spreken over hoe al onze wegen vervlochten zijn, hoe hun keuze mede bepalend is voor hoe de cateraar, de verhuurders en ikzelf ons inkomen dit najaar verdienen, voor de spirituele weg van medecursisten. Maar daardoor geef ik geen vrijheid, daardoor ga ik mee in het weghouden van wat waar is. Ik schrijf er een mail over en het blijkt dat dit een aantal naar de essentie brengt. Uit de schemering komt levensgroot de vraag op: ‘hoe wil ik verder?' Ik stel bij regeltaken mijn grenzen (bibber bibber), en er blijken andere oplossingen te komen.

Inschrijvingen voor het 2e jaar komen binnen. Kirsten sms't terug dat er nog plek is. Gelukkig.
Maria, ik ben erbij.

Klara Adalena, 20 mei 2011