• Home
• Blog
• Blok 6: Loslaten in de storm

Blok 6: Loslaten in de storm

Geplaatst: 2011-05-16 14:24:16

"Als een vlieg aan een strohalm in de storm vergrijp ik mij aan het leven. Oneindig veel wolken trachten wanhopig te construeren wie ik ben. Ik denk, ik brul, ik vecht. Duisternis omarmt me, als een te goede vriend. Uitreikend, tot er niets meer is om te nemen, geef ik wat ik nooit echt heb bezeten; mijzelf. Pijn en verdriet, als een offer aan de eeuwigheid. In die stilte deinend op de golven herinnert mijn adem het Weten wie ‘ik' is. Een omhulsel, een cadeau om te ervaren wat Liefde is. Ik doorzie mijn gesluierde Zelf. Trillend van angst zal ik keer op keer opnieuw sterven. Voorbij dit of dat, in de leegte, ben ik niets, ben ik alles. Ontroering vervoert me terug naar hier en nu waar Ik mijn ik teder liefheb als moeder en geliefde tegelijk."

Dit gedicht schreef ik voorafgaand aan het blok van Vrouwe Dood. Ze was al zo aanwezig.. Ik zeg "JA" tegen de kans om haar nog dieper te verwelkomen. Mijn kleine meisje is bang, de oude wijze vrouw in mij glimlacht. Naakte vrouwen dansend in de storm van het leven. De naaktheid als symbool voor overgave. Onthechting van de bescherming die kleding biedt. Bescherming tegen de kou, bescherming tegen gezien worden in kwetsbaarheid. Loslaten van het idee dat we bescherming nodig hebben om te overleven.. alles loslaten. Dat is waar Vrouwe Dood om vraagt. Haar enorme kracht neemt alles weg wat mij weerhoudt van overgave. De kou dient als symbool voor lijden.

Ieder moment biedt opnieuw een keuze: kies ik voor de kou, of kies ik voor de warmte, voor de Liefde van de Godin die er altijd is. De zogenaamde ontbering nodigt ons uit tot dit punt. Door keer op keer te zijn met wat er is, zakken we steeds een laag dieper. Ik offer mijn identificatie met denken aan Vrouwe Dood. ‘Ik denk, dus ik ben' is niet meer. Ik laat me achterover vallen als teken van overgave. Het ratelen steunt het schudden van mijn hoofd. ‘Neem mijn hoofd, neem het..', is mijn laatste gedachte. Smekend bijna, wetende dat Zij daar op me wacht.

En dan val ik in een oneindige ruimte, een Werkelijkheid achter de werkelijkheid. Rauw, puur, naakt lig ik op de grond waar water zich vermengt met zand. Mijn bekken vrijt met moeder Aarde in het modderige gras. Dit is waar ik thuis hoor. Dit is waar ik vandaan kom; uit de sappige schoot van onze Moeder. Dit is waaruit ik opnieuw geboren word. Ik ontwaak uit de donkere baarmoeder en open mijn ogen voor het licht. Ik kijk met andere ogen. Ik Zie. Ik word geboren als dochter van de Tempel. Als maagdelijke hoer. Wit en zwart, licht en duisternis worden één en dezelfde.

En ook dit diepe besef van Eenheid ging voorbij. Het is net als weeën, een constante dans van samentrekken en vasthouden en daarin durven ontspannen, erdoor heen ademen, waardoor zich steeds een nieuwe laag opent. Me telkens opnieuw bewustworden van waar ik me nog aan vastklamp, wat ik nog los mag laten en waarin ik de Liefde nog niet heb ontvangen. Ik voel me dankbaar dat ik steeds subtieler leer voelen waar de opening is, om deze reis steeds bewuster en dieper te mogen maken. Aho.

‘You can't be a vessel if you're attached. Think of the trees in the storm. The trees that try too hard to stand up strong and straight are the ones that break. The only ones that make it through are the ones that bend and flow and let it go. Now is the time you too have got to let it go. You can't be strong, you can't stay attached, not even to your own life. You got to bend, you got to flow, that's the way to make it through this storm, that's the way to make it through the storm of life." - Julia Butterfly

Krista, 24 jaar, studente religie wetenschap