• Home
• Blog
• .. Dat ik jou gevonden heb..

.. Dat ik jou gevonden heb..

Geplaatst: 2011-03-18 17:22:41

Ik dank Moeder Aarde, de wet van Maat van resonantie en het hele universum dat ik jou gevonden heb en dat ik deze 2 bijzondere weken heb mogen beleven.
Ik ben je zo ontzettend dankbaar voor de rijkdom die we van jou mochten krijgen en het prachtige geschenk van de transformatie! Dat kan ik niet echt in woorden uitdrukken.

Hoewel je hier niet expliciet in vermeld wordt, draag ik graag mijn verhaal aan jou op, want dit alles heb ik aan jou te danken. Je vindt het hieronder, voor mocht je er ooit iets mee willen doen. Dit is het verhaal dat ik tijdens de reis naar Delphi geschreven heb, om in symbolische taal uitdrukking te geven aan wat deze opleidingsweken me gegeven hebben.

Er was eens een vrouw...
Die in de haast van haar leven haast vergeten was dat ze er was. Die bijna vergeten was dat ze een eigen stem had, dat ze een innerlijke stem had en dat ze de stem van de Godin altijd kon horen. De vrouw hoorde talrijke stemmen door de telefoon en de gsm, maar hoorde niet meer de fluistering in haar hart, of schonk er geen aandacht aan. Maar toch voelde ze een diep gemis, een leegte en een immens verlangen naar echte liefde. Het leven joeg haar over autosnelwegen en langs binnenbaantjes. Ze liep de stem van de Godin voorbij terwijl ze boodschappen deed, naar ouderavonden ging en terwijl ze alles deed wat hoorde voor anderen.
Soms gaf ze toe aan die roep en dan kon ze in haar planning een gaatje maken om alsnog ergens een workshop bij te wonen om een glimp op te vangen van de Liefde van de Godin. Soms voelde zich dan schuldig voor het roven van deze tijd en de stiekeme afspraak met de Liefde... om daarna nog beter te multitasken.

De vrouw gooide zelfs haar leven om, haalde zichzelf van onder het stof, kwam uit de schaduw en volgde haar hart in haar werk in de hoop haar Godin te vinden. Ze zocht haar in mooie teksten en gedichten. Ze meende haar te bespeuren in spirituele boeken, boeken vol oude wijsheid en boeken met 10 stappen, maar ook dat was een illusie dat de Godin dichterbij kwam. En als de vrouw zo'n zin had om de Godin dicht bij zich te voelen en rustig te gaan zitten, was er altijd nog wel een stem in haar hoofd die zei dat ze eerst eten moest klaarmaken of nog dringend papierwerk moest doen. Een stem waaraan de vrouw te vaak gehoorzaamde. Zo gingen er vele jaren voorbij. Nu en dan was er een teken van de Godin, maar meestal sloeg de vrouw er geen acht op. Ze voelde zich leeg werd er vaak verdrietig van maar kon niet vinden waardoor het precies kwam.

De vrouw had wel een paar fijne vriendinnen. Vriendinnen als zusters, die nu eens met elkaar het leven vierden en dan weer hun bittere tranen met elkaar deelden; die samen lachten maar ook diep filosofeerden, en die haar vertelden over vrouwelijke kracht en over de bijzondere kracht hun Godinnen. Vriendinnen wiens leven ze zag veranderen door de nabijheid van de Godin.
De hunkering naar de Godin in haar leven werd zo groot; naar dat grote warme hart ergens dat ook voor haar klopte, om zelf haar Godin van binnen en om haar heen te voelen. En ofschoon ze nu en dan, in momenten van vertraging en diepe stilte een glimp van de aanwezigheid van de Godin kon voelen, een boodschap kon opvangen of haar stem kon horen, ging het leven al gauw weer zijn oude, snelle gang, met talloze e-mails, boterhamdozen en volle wasmanden.

Pas toen de vrouw op een plek kwam waar de Godin de aarde gebaard had en ze daar de vrouwelijke zachtheid ontdekte - een plek waar de lente terug in haar lichaam kwam en waar het leven en haar levenssappen weer begonnen te stromen - voelde ze dat ze een relatie wilde. Pas toen realiseerde ze zich dat ze een diepe en vaste liefdesverhouding wilde opbouwen met de Godin, die zelf ook niets liever wilde, die trouwens al al die tijd op haar gewacht had en er altijd voor haar zou zijn. Pas op dat moment kwam er een gouden lichtstraal binnen in haar hart en kwam de liefde binnen.

Vanaf dat moment kwam er plaats in het leven van de vrouw voor het horen van de liefdevolle fluistering van de stem van haar Godin. Soms zaten ze gewoon stilletjes samen en genoten ze van elkaars aanwezigheid. Maar de Godin was er ook als ze kookte, stofzuigde of wandelde. De vrouw maakte er ook een gewoonte van om te communiceren met haar Godin en was blij met haar plotse ingevingen of antwoorden. Ze was zich bewust van de aanwezigheid van haar geliefde en het werd een dagelijks spelletje met de Godin om in de materie te zien van wat zich in haar eigen hart afspeelde. Ze dankte de Godin voor de grote dingen in haar leven, maar ook voor sneeuwklokjes en de volle pruimelaar. De liefde stroomde tussen hen en nooit had er zich een groter mysterie voltrokken in haar leven, dat nu een volheid kreeg als nooit tevoren.

De vrouw was zo vervuld hierdoor en door de rituelen en al het bijzondere dat ze had mogen leren en ervaren onder vrouwen op die krachtige plek op aarde, dat ze een manier zocht om dit mysterie te delen met anderen. Ze hield bijeenkomsten en leerde gaandeweg rituelen houden waarbij de Godin het hart van de mensen aanraakte en men haar grootsheid en liefdevolle nabijheid kon voelen.

Opgedragen aan Klara Adalena, Delphi 1 maart 2011

Liefs,

Sabine, rituelen begeleidster, 42 jaar.