Blok 6: Vrouwe Dood
Geplaatst: 2010-05-03 12:03:53
door Kirsten, 41 jaar, schrijver en wijze vrouw.
Zoveel heb ik al losgelaten. Het was een lange weg om hier te komen. Een paar weken geleden heb ik afscheid genomen van mijn werk. Ik wil niet meer loslaten. Met mijn dochter, geliefde en het boek dat ik schrijf over Maria verbind ik me steeds dieper. Ik ben bang dat ik hen moet loslaten. Ik ben bang dat er niets overblijft als ik nog meer loslaat. Ik ben bang dat ik niets ben.
Ik roep de zon en de aarde aan. En ik roep de westenwind aan. Vrouwe Dood is nog niet klaar. In een ritueel kruip ik in de baarmoeder en het loslaten gaat verder. Ik laat van alles los en uiteindelijk laat ik mijn hoofd los. Dat is het, zo simpel en zo rijk.
Ik laat mijn hoofd los.
Jij draagt mijn hoofd. Ik laat het dragen. Wat fijn. Moe en tevreden kruip ik uit de baarmoeder.
De volgende dag gaan we mediteren. Ik ben heel stil. Zo stil dat ik bijna alles los kan laten. Dan komt de opdracht om een beweging te laten ontstaan, waarmee je de ziel in de wereld zet.
Ik laat het idee los dat je stil moet zitten bij meditatie.
Ik laat het idee los dat ik een opdracht uit móet voeren.
Mijn kruin hunkert naar contact. Ik draai mijn hoofd kleine rondjes en de lucht draait mee. De grote moeder met volle borsten en een buik verschijnt. Oh, wat verlang ik naar haar. Ik wil in haar buik kruipen en zoek een ingang. Maar wat ik ook probeer, ik kom niet in haar buik. "Hoe kom ik in je buik?" vraag ik haar. Ze lacht en zegt dat ik al in haar buik zit. Ik zit in haar buik. De cirkel van vrouwen zit in haar buik. De wereld zit in haar buik. Het universum zit in haar buik. Ik huil om de grootsheid. Dit is de plek waar ik ben, in haar buik. De meditatie eindigt.
We zouden nog een ritueel gaan doen en hoewel ik er eerdere naar verlangde voel ik nu spanning in mijn lijf opkomen.
Ik laat de gedachte los dat er ieder moment iets vreselijks kan gebeuren.
Ik laat los dat ik op mijn hoede moet zijn.
We gaan drummen. Niks vreselijks. We drummen. Dumveegtakdumtakveeg. Tikkeltakkeltikkeltak. Mijn vingers kietelen de drum. Ze plagen, ze liefkozen, ze dansen, ze zoeken, ze verlangen. Dumtaktakdum. Een vrouw gaat dansen. Mijn vingers tokkelen voor haar beweging van de ziel. Muziek en dans worden een eenheid. Ik zie hoe het haar meeneemt. Ja ik wil óók dansen!
Vanaf dat moment lijkt het vanzelf te gaan. Als er haperingen zijn, laat ik los. Overtuigingen, en nog meer overtuigingen laat ik los. En ineens is het beeld van de meditatie er weer en ben ik in de buik van de moeder. Er wordt een lied over Maria gezongen, en alle uitersten komen bij elkaar: het vuur, mijn lijf, Maria, verlangen, alles wordt één en het danst mij. De slotregel van het leid is: "Immaculata, bescherm Uw kind." Ik ontvang het. Dan schiet een weten door me heen:
Ik laat los dat ik beschermd moet worden.
Ik spring op van vreugde, woeste blijdschap stroomt door me heen, ik spring en ik dans. Ik draai en draai. De wereld draait en draait. Mijn borsten draaien en draaien. Mijn voeten draaien en draaien. Mijn kruin en mijn handen draaien. De wereld en ik draaien en ik geef me eraan over. En dan komt er rust. Ik sta recht en stil. Ik heb mezelf gevonden. Dit ben ik.
Nieuwsbrief
Nieuws
-
Verslag Sacred and Fertile
Ik heb een glimp opgevangen van de onbenoembare heelheid van mijn verb... Lees meer » -
Helen van de ziel van de aarde
‘Nadat ze al honderden jaren lang verwaarloosd en het zwijgen op... Lees meer » -
Boek Bestellen
-
Boek 'Leven in Geluk'
Het spirituele vervolg op De ontembare vrouw Laat je meevoeren naar een zielvolle manier van leven: uit het hart, vrouwelijk, aar... Lees meer »
