• Home
• Blog
• Blok 4: De drempel

Blok 4: De drempel

Geplaatst: 2010-01-25 14:03:38

De wachter op de drempel, reis door de zonnewereld
Elly, 53 jaar directeur

Ik ben nog niet echt geland. Ik ben al aan het rennen vanaf vanmorgen vroeg. Maar nu gaat het toch echt beginnen, mijn 4de blok in de opleiding. Ik ben er niet bij met mijn hart. Ik sta hier omdat het nu eenmaal zo is afgesproken. Vandaag begint nu eenmaal het 4de blok. Er is nog zoveel te doen, zoveel te doen......

Ik kijk in de prachtige bruine ogen van Marianne. Zij is de wachter op de drempel : Elly ben jij bereid alles wat je op deze reis tegen komt te zien als een spiegel die je wat wilt vertellen ? Weer die spiegel. Ja, ik ben bereid, dat is mijn intentie....... En mijn gedachten dwalen af.

Ik hoor de stem van Klara die ons in de meditatie leidt. In de zonnewereld is het zo dat alles wat je tegenkomt je iets wilt zeggen. De paradox in de zonnewereld is dat zolang er niks moet, er van alles gebeurt. Dan kan het doorkomen. Zaak is de tekenen te zien en er naar te kijken. Zonder oordeel. niet verwonderlijk dat in dit blok een totem naar ons komt: 'snachts antwoordt de uil. Fijn dat ze ons begeleidt, want in de zonnewereld kom je voor enorme uitdagingen te staan.

Het is de 2e ochtend. Ik ben te laat. Verdorie ik ben te laat. Zoveel te doen... er is nog zoveel te doen. Daarmee werd ik vanmorgen om 5.45 uur wakker. Met dat stomme ‘liedje' in mijn hoofd: er is nog zoveel te doen, zoveel te doen. Gelukkig kan ik zien in het donker en zonder al te veel moeilijkheden vinden we door het bos de groep aan de rand van de duinen. Iedereen staat in meditatie stil en herhaalt zijn intentie. En ik ? ik weet het niet.... Ik kan er niet op komen. Ik zoek naar woorden en voel de tranen in mijn ogen prikken. Gelukkig is het pikdonker. De zon is nog lang niet op.

Wijze vrouwen, strijdbare vrouwen lopen met gepaste trots in de stilte voor zonsopgang. De verbondenheid is voelbaar. Speerkracht hangt boven hen terwijl zij het oosten tegemoet lopen. Speerkracht die bedoeld is voor de verdediging van huis en haard. Speerkracht voor mijn dochters, mijn kleinzoon. Een intens liefde voel ik voor mijn dierbaren. Ik denk aan mijn echtgenoot die nu nog heerlijk zal slapen en ik mis hem. O, wat mis ik hem. Ik ben ontroerd door de plotselinge verbondenheid die ik met hem voel terwijl hij daar niks van weet.
En ineens wéét ik mijn intentie: Ik weet weer wat mijn basis is. Wat echt belangrijk voor mij is. Ik voel liefde voor de demente vrouw die zo'n beslag op mij legt. Ik kan voor het eerst in ruim dertig jaar voluit zeggen: ik hou van je. Dankzij de speerkracht.

We begroeten de zon en spelen de strijder het wordt een ware dans. Ik dans met de wachter op de drempel en weer vallen mij die liefdevolle bruine ogen op. Zou ik ook ooit zover komen? Als wachter hoort ze bij de zonnewereld, zij laat de weg zien. De aarde en het lichaam helpen. Ja, ze laat me de weg zien.

De zon komt op, het duister is verdwenen. We roepen de windrichtingen aan ontsteken de kaarsen en ik roep de Godin Hestia aan. Behoedster van huis en haard. We dansen en ratelen het voelt zo vurig.
Bij dit blok hoort een beproeving, die komt nu. Ik zie het gebeuren. Raak volkomen verward.
Zie ons daar staan, met dikke jassen, mutsen, wanten en toch ook naakt. Naakt in de wind.
Ik verstijf ik voel een angst opkomen die zich vastzet in mijn maagstreek. Dit kan ik niet !
En direct is daar het ‘liedje' weer: Zoveel te doen...er is nog zoveel te doen !
Bij elke zuster die de beproeving ondergaat en die slaagt wordt de angst groter. Toch trekt het ook. De vrouw die voelt als mijn sterrenkind gaat de uitdaging aan. Heel uitdagend, wouw zou ze weten hoe mooi ze is? Het lukt en haar tranen zijn mijn tranen. Mijn angst heeft zich inmiddels ook vastgezet in mijn schouders. Dit gaat mij nooit lukken. Als ik de beproeving nu aan zou gaan, zou ik dat doen op wilskracht. Maar dat is niet de inzet. Niets moet, alles mag. Zoveel te doen....er is nog zoveel te doen ! Het ‘liedje' in mijn hoofd trekt me uit de magie.

En dan geschiedt er een wonder. Tijgervrouw is de eerste die aangeeft dat zij niet het vertrouwen heeft dat het gaat lukken. Maar dan lukt het ook haar. Door vertrouwen. Nu durf ik ook. Ik ga mijn angst in. Met het vertrouwen dat mijn angst mij in de maanwereld veel heeft gebracht. Ik adem uit en zucht heel diep. Ik maak geluid een oergeluid. Ik hoor mijn woord: Aanvaarding. Aanvaarding van al wat er is. Het lukt! Makkelijk !
Met mijn armen in de lucht draai ik me om en zie: daar is de zon! Hij schijnt door de takken van de winterboom op deze koude januaridag. Deze volkomen overgave aan niet te beschrijven krachten maakt euforisch. Ik omhels mijn zusters, ik ben blij.  Maar weet ook net als de vorige keer: ik ben er nog niet. Maar wederom weet ik mij beschermd, en dat is een grote oogst, verandert alles.

Wanneer we een dag later in onze cirkel praten krijg ik de meest fantastische inzichten. Inderdaad door steeds op wilskracht te werken overschrijd ik regelmatig mijn grenzen. Dan ontstaat het gevoel van ‘er is zoveel te doen'.....
Vrouwenkracht is heel subtiel, het is speerkracht geen agressieve strijders kracht. En ik leer dat als je je intentie met integriteit leeft, je nooit af kan gaan. Zelfs als je angst hebt zit daar kracht in. Het zit in de transformatie. Dan ontstaat er ruimte voor spiritualiteit. Ook in de buitenwereld.