• Home
• Blog
• Blok 3: De stiefmoeder in de nacht

Blok 3: De stiefmoeder in de nacht

Geplaatst: 2010-04-01 11:22:39

Sinds de start van de opleiding in september is er veel gebeurd met mij en in mijn leven. Twee van de belangrijkste ontwikkelingen kregen echt vorm in de aanloop naar het derde blok. Ik voelde dat ik van mijn leven elke dag echt een avontuur wil maken. De te goede moeder die me vraagt voor veiligheid te zorgen is een zachte dood aan het sterven. Ook de te goede vader die me aanspoort mijn best te doen en te presteren is op de achtergrond geraakt. Ik voel dat ik me over kan geven aan de flow en nu vanuit mijn eigen passie en vertrouwen in mijn kwaliteiten de wereld in kan gaan.

Dit blok staat de stiefmoeder centraal: welke oordelen spelen een rol in je leven en zijn tot nu toe nog een blinde vlek voor je?
Al snel kwam de angst in me op dat niemand me wil. Het werd meer en meer duidelijk dat het eigenlijk gaat om: NIEMAND WIL MIJN LIEFDE.

Op de eerste avond gaan we dansen en de vraag wordt gesteld met welke godin je je verbonden voelt. Onmiddellijk komt het antwoord in me op: de Godin van de overvloed. Als ik die godin die ook in mij zit mag gaan tonen komt er een grote wildheid en kracht naar buiten. De godin van de overvloed blijkt op dit moment dus een hele wilde godin te zijn, met overvloedig aanwezige kracht. Dan komt ook het verdriet op dat ik me zo vaak alleen voel, dat niemand mijn kracht ondersteunt en ik begin te huilen. In dat huilen en de ontmoeting met mijn medepriesteressen ontstaat ook al snel het gevoel dat die steun er wel is. Als ik mijn kracht, passie én liefde laat zien dan ís er steun. Ik heb veel afgewacht in mijn leven tot die steun er was, maar nu ervaar ik dat als ik het laat zien er van alles om me heen me steunt. Wat een vreugde en opluchting.

En dan het Grote Ritueel. De nacht ingaan en je stiefmoeder ontmoeten. Ik voelde rust en verlangen om mijn ziel te ontmoeten in de nacht en iets te leren over mijn ziel. Mijn intentie was te versmelten met de nacht en alles wat daarin is.

Ik wist meteen dat ik op een heuvel wilde zitten en naar het oosten wilde. Toen ik eenmaal mijn heuvel bereikt had in het oosten twijfelde ik toch omdat het wel erg in het zicht was. Aan de andere kant wilde ik mijn blinde vlek niet langer verstoppen, maar ik wilde daarin juist zichtbaar zijn voor alles en iedereen. Ik liep de heuvel af en weer op en weer af en weer op. Ja ik voelde dat ik hier toch echt moest zijn. Ik ging zitten en keerde me naar het oosten: ik heette de krachten van het oosten welkom, die mij een nieuw begin boden met meer eerbied voor mijn gevoelens en behoeften. Ik ging liggen en keek naar de sterren. Ik ging weer zitten en dacht dat ik toch echt wat moest doen, want anders zou deze nacht me niets opleveren. Zou ik niet gaan dansen en ratelen of nog een stuk lopen? Ik werd me zo bewust van mijn eigen onrust. Ja maar zei een stem in me: hier maar stil zitten is toch ook niets, ik wil nog zoveel doen en beleven. Een andere stem zei: is dat het nou echt of wil je gewoon op de vlucht voor je onrust? Wat is er nou achter de volgende heuvel wat er hier niet is? Een andere stem zei: ach laat nou maar, blijf nou maar gewoon zitten, de tijd is zo voorbij en het zal me toch wel iets opleveren. Maar hoe kan ik nou ooit versmelten met de nacht als ik zoveel onrust voel. Ik kan niet eens normaal stil zitten. Wat een gedoe.

Ik keerde me naar het noorden, om het stille punt te ontmoeten en dieper in mezelf te komen en meer inzicht te krijgen. Ik voelde van alles in mijn lichaam. Ik ging liggen en voelde elk onderdeel van mijn lichaam. Ik ervoer een pijn op mijn hart zowel aan de voorkant als achterkant van mijn lichaam. En dan vooral aan de rechterkant van mijn hart. Ik keerde me naar het westen en voelde dat het ging over dat niemand mijn liefde wilde en mijn verdriet en angst daarover. Ik ging niet op de vlucht voor die angst maar voelde het en de pijn op mijn hart. Ik kwam tot het inzicht dat ik niet altijd liefde wil geven en ontvangen, omdat ik dan anders moet zijn, mijn liefde anders moet uiten want anders wil niemand het. Mijn hart deed heel erg pijn maar langzaam werd de pijn op mijn hart milder en keerde ik me naar het zuiden. Er ging een gevoel door me heen die ik de woorden zou geven: mijn liefde is goed zoals die is. Iedereen wil mijn liefde. Het is universele liefde die iedereen heeft. Niet iedereen kan mijn liefde ontvangen maar iedereen wil het wel. Ik rook toen een sterke dieren geur. Ik zag of hoorde niets maar er was wel iets wat er eerst niet was.

De pijn op mijn hart werd veel zachter en ik voelde me zo licht. Ik ben een beetje gaan dansen en bewegen. En weer gaan liggen en ik keek naar de sterren. Ik voelde zoveel ruimte in me en om me heen. En ik rook weer die geur. Toen bedankte ik de vier windrichtingen en de plek waar ik me op mijn gemak had gevoeld. En uren later ging ik terug naar de plek waar we begonnen waren.

De volgende dag werd ik me bewust van mijn dankbaarheid dat ik mijn liefde kan geven aan wie ik wil. Eindelijk voel ik dat waar ik al jaren naar op zoek ben: dat het mogelijk is me in vrijheid te verbinden. Eindelijk begrijp ik de naam van mijn eigen website.
Aan het eind van het blok nam ik afscheid van de priesteressen en het licht dat ik in me voelde was ook voor hen zichtbaar.

Verslag van blok3, door Astrid, 50 jaar, coach, trainer en masseur