• Home
• Blog
• Blok 1, 2009: Op Weg

Blok 1, 2009: Op Weg

Geplaatst: 2009-09-23 20:05:07

Verslag blok 1, Op Weg
Door Karlijn, 20 jaar, activiteiten begeleider

In de tijd tussen mijn besluit de opleiding te doen en het eerste blok gebeurt er veel. Een van de belangrijkste dingen is dat ik kinderen wil leren hoe je contact kan maken met paarden en een eigen bedrijf hierin wil opstarten. Ik voel dat ik graag de communicatie tussen mensen en paarden wil verbeteren. Maar er liggen zoveel monsters op mijn pad en ik vind de verantwoordelijkheid zo spannend dat ik na een paar weken het idee zo goed als los laat.

En dan het eerste blok. Uit angst om te laat te komen of om te verdwalen besloot ik woensdagavond al richting Noordwijkerhout te gaan. Ik voelde de laatste tijd veel behoefte om alleen te zijn en tot mezelf te komen en niets leek me mooier dan de avond en ochtend voor de opleiding hiervoor te gebruiken. Wat viel me dat tegen. Ik ben wel alleen, maar helemaal niet bij mezelf. En de volgende ochtend verdwaal ik compleet en kom ik dan ook te laat. Na wat tranen van zenuwen en een knuffel van Klara vind ik een plekje in de groep en een lekker kopje thee.

Die dag wordt onze groep geboren. Ergens voel ik het nog niet helemaal en ik voel ook angst. Ik heb hier zoveel hoop op gevestigd, wat als dit toch niets voor mij is? Wat moet ik dan? 's avonds tijdens een dans word er een vuur in mij aangewakkerd en voel ik ineens heel sterk; We zijn begonnen!! YES!! Maar het vuur wakkert ook andere dingen in mij aan. Namelijk een ongelofelijk sterke weerstand die de laatste paar jaar erg aanwezig is en waar ik niet tegenop kan. Dit is de weerstand tegen bewegen. Ik besluit om niet tegen die weerstand te vechten maar haar er te laten zijn. Ze brengt veel hoofdpijn en vlagen van enorme misselijkheid met zich mee. Het is een erg heftige avond, en ik voel mijn monsters zo immens groot als nooit tevoren.

Aan het einde brengt een groepsgenoot mij naar de camping. Ik voel me rot, is dit dan toch niet de weg voor mij ? Misschien kan ik gewoon niet gelukkig zijn. Die nacht word ik behoorlijk ziek. 's Ochtends toch nog tijd om een paar uurtjes te slapen. Als de volgende ochtend weer op het terrein van de opleiding verschijn voel ik me echt goed. Ik voel met heel mijn hart dat het een belangrijke avond en nacht was en dat er iets los is gekomen wat al lang vastzat.

Wat me erg raakt is als Klara in de groep vertelt dat alles in de natuur voortdurend in beweging is. We hebben die ochtend ook een prachtige dans gedaan met aandacht voor jezelf en voor de ander. Na afloop voelde ik mijn aura als een zijde om me heen. Wat een fijn gevoel is dat, om met je handen kleine zachte dansbewegingen te maken en je aura gewoon te kunnen voelen!

De rest van het weekend zit ik niet meer stil. Iedere beweging is als een kleine dans.

En dan 's avonds HET Ritueel. Alle woorden die ik eraan zou kunnen geven, doen het te kort. Het was zo magisch, zo groots...tijd en ruimte bestond niet meer. In mijn schrift heb ik het als volgt omschreven: Intens. Vrijheid. Geluk.
Dit ritueel heeft mij meer gegeven dan ik had durven dromen. Ik heb iets los gelaten, waarvan ik nu nog steeds met blijdschap kan zeggen dat ik het ECHT los heb gelaten.

De volgende ochtend gaan we bezig met healing. Wat een prachtige ervaring was dat. Zowel het geven als het ontvangen. Zoveel verbondenheid...
En na de lunch en de praktische zaken dan het afscheid. Wat een mooi moment. En wat moeilijk om afscheid te nemen van al die prachtige vrouwen. In die korte tijd zijn we echt een groep geworden!

Ik voel het als ik op de trein wacht. Mijn voeten tikken een rustig ritme, mijn rug draait, iets pijnlijk van de zware rugtas maar wel soepel kleine rondjes en mijn hoofd gaat heel zachtjes van links naar rechts. Ik beweeg weer. Ik dans weer!
Als ik mij met al mijn bepakking de bus in weet te krijgen vraagt de buschauffeur waar ik geweest ben. Ik antwoord: heel ver... en ook heel dichtbij.

Wat ik heb ervaren dit weekend voelt het meest als zachte liefde. Liefde naar jezelf en naar anderen. Die avond gaan mijn vriendinnen uit. Ik blijf thuis en ga met een dekentje en een kopje thee op de bank zitten. Ik voel nog steeds die zachte liefde en dat voelt heerlijk.

Al vlak na het blok kom ik nog iets anders tegen: het verlangen om mijn bedrijf op te gaan starten. In de eerste coaching voel ik al dat dit echt is wat ik wil gaan doen en besluit ik naar de kamer van koophandel te gaan. Ik vind het nog steeds spannend, maar het voelt goed!