Waddenlicht: van donker naar vertrouwen
Geplaatst: 2009-08-24 13:37:17
Zal ik me met de plek kunnen verbinden? Met deze vraag zit ik op de boot naar Schiermonnikoog. Ik ga hierheen voor Waddenlicht, een nieuw evenement voor aardeheling. Hoofdonderdeel is een groots ritueel in drie rondes op 6 plekken met 120 mensen. Ik zal op een van de plekken de rituelen begeleiden, en weet dat alles staat of valt met de vraag of ik me met de plek kan verbinden. Ik ga er dan ook direct heen. Ze laat zich eerst zien met stralend licht maar daarin donkere wolken. Ik herken de sfeer die andere medewerkers van het evenement al eerder beschreven: veel licht op dit eiland, maar ook een groot dreigend donker iets. Ik word nieuwsgierig. Ik zit op de westpunt en besef me dat hier Waddenzee en Noordzee elkaar raken en via heftige stromingen uitwisselen. Ook land en water raken elkaar, en ook zij wisselen uit. Wat een mooie metafoor: de uitersten raken elkaar, ieder vanuit hun eigen identiteit, en door hun voortdurende uitwisseling ontstaat dit landschap. De elementen hebben vrij spel. Er is ruimte, risico, en wilde schoonheid. Ja, ik herken mezelf in deze plek. Ik verbind me ermee. Dan krijg ik een heel ander beeld te zien: een vrouw met kind en twee honden, vol vertrouwen en verbinding lopen ze het licht tegemoet. Symbool voor wat komen gaat?
Het ritueel:
Ronde 1: ik vertel over de essentie van heling: zijn met wat er is. Wanneer ik jou op alle lagen kan ontmoeten, nergens voor terugdeins, dan open ik de weg voor jou om jezelf in je heelheid te omarmen- en dat brengt je dichter bij je eigen heelheid. Zo ook met aardeheling.
We gaan op zoek naar de essentie van de plek, hebben ontmoetingen, en als afronding laten we ieder een naam voor haar opkomen. Prachtige namen, waaronder veel godinnennamen: Magdalena, Stella Maris, Maria, Isis. Ik herken in de namen de sfeer van het beeld van de vrouw met kind en honden...
Ronde 2: we zingen een mantra voor de plek, met daarin de prachtige aanroep: sat nam. Ik maak er een gebed van:
Leer mij kennen bij mijn ware naam
Heel mij door mij in al mijn gezichten te willen zien
Laat je diepste wezen zich hier ontvouwen
en een groet brengen aan mijn diepste wezen
Heb mij lief zoals ik ben,
Want
Voor wie mij liefheeft wil ik heten
Met kippenvel en al zingend loopt ieder de schier oneindige zandplaat op.
Ronde 3: we eren en danken de plek door haar te laten weten: ‘je bent perfect zoals je bent'. Eerst geven we het elkaar. Zo goed om te horen: je bent perfect zoals je bent. Ogen beginnen te stralen. Vanuit die energie visualiseren we een helder wit aureool boven deze plek en denken erbij: ‘je bent perfect zoals je bent'. Er gebeurt iets. De plek wordt stil. De groep voelt het, is ontroerd. We knielen naar de aarde en leggen onze handen op haar. Een andere mantra komt op, ter ere van de grote moedergodin. Al zingend staan we weer op, de kring wordt groot, groter, plaats makend voor de enorme energie die hier nu stroomt.
Wat we de aarde geven, dat geven we onszelf.
Klara Adalena, augustus 2009
Nieuwsbrief
Nieuws
-
Verslag Sacred and Fertile
Ik heb een glimp opgevangen van de onbenoembare heelheid van mijn verb... Lees meer » -
Helen van de ziel van de aarde
‘Nadat ze al honderden jaren lang verwaarloosd en het zwijgen op... Lees meer » -
Nu verkrijgbaar
-
E-book Liefde Gedicht Godin
Mystici schrijven over hun gevoel voor Godin of God als pure liefde. Maak kennis met mystieke gedichten uit alle tijden, van Rumi tot Ida Gerhardt, aangevuld met eigen werk van Klara Adalena.... Lees meer »
