• Home
• Blog
• Eigentijds Festival 2009

Eigentijds Festival 2009

Geplaatst: 2009-06-17 16:10:15

"Ogen die onzekerheid en verdriet in zich bergen gaan open, blikken worden zacht. Ze lijken plots dichter te komen bij hun grootste wensen en meer vertrouwen te krijgen in het vervullen hiervan."

Het was tijdens het ondersteunen van de workshops op het Eigentijds Festival. Ik zag vrouwen schuchter binnenkomen, zachtjes aan openen, zichzelf durven zijn, inzichten opdoen. Groot was mijn geluk en trots op hen was ik als ik ze dan weer stralend naar buiten zag gaan. Ik weet dan weer dat de cirkel van vrouwen in hun kracht sterker en sterker wordt en steeds meer naar buiten treedt. Het zat in kleine dingen, vertelden ze achteraf, het herkennen van zichzelf in andere vrouwen, een hand op de schouder, erkenning van de dingen waar zij doorheen gingen, samen sterk staan, verbonden voelen.

Voor mij was dit een bevestiging van wat ik had geleerd het afgelopen jaar, mijn eerste jaar in de priesteres opleiding: de kleine dingen vormen de basis van de grootste transformaties.
Een jaar geleden aarzelde ik nog of dit wel mijn weg was. Ik ben toen na een lange spirituele zoektocht terecht gekomen op de website van Klara. ‘'Een leven als priesteres is een leven in geluk'' las ik daar. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat toen een grote uitspraak vond en dat er gelijk weestand in mij ontstond. Alsof ik niet kon geloven dat het zo simpel zou kunnen zijn. Wat wist ik toen nog weinig van het ‘priesteres-zijn' af. Maar de Weg loopt zoals zij verkiest en er ontstond een kans die mij op onhoudbare wijze de kant van een leven als priesteres op stuurde. Zo begon mijn opleiding bij Klara Adalena.

De workshop van Klara op vrijdagavond, ‘In celebration of Women', is een ode aan de vrouwelijkheid, de verbindingen tussen vrouwen en vooral het vrouwelijk lichaam. Ik was erbij toen zij de CD Tempel opnam en tijdens de opname al ervoer ik een prachtige vrouwelijke energie, het soort energie dat in iedere vrouw sluimert.
Tijdens de Celebration of Women echter, verviervoudigde deze kracht. Tijdens het staan in de kring keek ik rond, vrouwen van alle soorten en leeftijden sloten zich aan, de kring werd groter en groter. Bruine ogen, groene ogen, onzekere blikken, spontane woorden, vrouw-zijn. Met elke vrouw die zich aansloot, voelde ik de aangename kriebels in mijn buik heviger worden.
De dans langs de chakra's voerde mij langs vreugde en geluk, verdriet en pijn. Aan het einde van de weg straalde een gouden aanwezigheid mij tegemoet, haar grootse vleugels schitterden mij toe, diep van binnen wist ik dat dit mijn eigen grootsheid was. Ze was als Isis, de hogepriesteres, het hoogste en zuiverste van alles dat vrouwelijk was en is.
Het was Zij die alleen ontwaakt op de momenten dat ik mezelf toe sta alles van mijn zijn te accepteren en in liefde te aanschouwen, om zo mezelf te geven dat ik kan groeien, boven onvolkomenheden uit. Tranen van geluk rolden over mijn wangen. De kracht die Is, Was en Altijd zal Zijn zit ook in mij...Zij is aanwezig in mij..

Toen ik mijn ogen opende, keek ik in ogen van wildvreemde vrouwen die ditzelfde wezen leken te hebben gevoeld. Vrouwen die mij deden denken aan mijn eigen moeder en haar grootsheid, mijn zussen en hun zachtheid. Ze riepen gevoelens van zusterschap in mij op die ik nog steeds niet kan bevatten, ik besefte me hoe diep die vrouwelijke verbondenheid eigenlijk zit.

Er zijn nog tal van andere momenten waarin ik mocht ervaren wat de grootste peilers van geluk zijn, bijvoorbeeld in ontmoetingen met mensen over het festival terrein... jonge meiden die de moed hebben nu al op zoek te gaan naar dat deel in zichzelf dat nog ontwikkelt kan worden, een vrouw die huis en haard verliet enkel en alleen omdat zij iemand ontmoette die haar eigen geluk leefde en haar zodanig inspireerde dat zijzelf hiernaar op zoek ging, wat haar door heel Europa deed trekken en waardoor zij op het Eigentijds Festival terecht kwam alwaar ik haar een healing mocht geven. De zon die opkomt en de lucht oranje, rood en geel kleurt. Een ochtendduik in het meertje met vrouwen die de moed hadden tijdens een prachtig ritueel ter ere van Aurora hun sluiers van verdriet, onzekerheid en pijn af te werpen. En zo waren er nog zoveel meer gouden momenten..
Dank aan al deze vrouwen!

Dag wilde, wijze vrouwen.. Zaterdagochtend heb ik deelgenomen aan het Aurora-ritueel.

Nooit eerder was ik aanwezig bij het ontwaken van de dag en alleen al de aanblik van het meer omhuld

in een laag van mist, het vuur, de thee en het vertrouwde samenzijn met vrouwen,

wist veel in me te raken. Het deed me beseffen hoe volmaakt en schoon het Leven is, is zoals het is. En hoe volmaakt ook ik ben, zoals ik ben. Warme groet, deelneemster, 23 jaar.  

Ik wil iedereen die bij ons kamp aangesloten was uit het diepste van mijn hart bedanken voor alle mooie, moeilijke en bijzondere momenten en vooral dat alles er mocht zijn.

Zoals Klara mij toewenste aan het einde van het festival, zo wens ik jullie toe:
Ga in liefde, ga in kracht.

Evelien van Leeuwen, 24 jaar, studente klinische psychologie.