• Home
• Blog
• Dagboek blok 3: Blinde Vlek

Dagboek blok 3: Blinde Vlek

Geplaatst: 2009-05-20 20:07:20

Wat mij het meest geraakt heeft in dit weekend is een ritueel in de avond. Wij zijn naar de duinen gegaan om echt heel dicht bij onszelf te komen. Na een cirkel te hebben getrokken als groep, gingen we ieder onze eigen weg: in het donker op zoek naar een plekje voor jezelf. Om te voelen, te weten, te ervaren... de duisternis, het licht, de angst, de liefde...

Ik ging op weg richting het westen. De richting die voor mij staat voor voltooiing van processen. Het afronden van wat onverwerkt was, nog niet gekend. Laten komen wat komt en er ruimte voor maken. Ik vond een plek, vlakbij een kale middelgrote struik. Hij stond scheef door de wind die hij al gevoeld had. Dat trof me: het leven zelf kneed je in een vorm die je vandaag de dag bent... en waarom is het een beter dan het ander? Waarom is een rechte struik mooier dan een kromme? Ik voelde me thuis bij deze ‘gevormde' struik... ze gaf me bescherming...ik ging zitten en werd stil...

Na een poosje wilde ik gaan liggen. Ik maakt een lekkere plek voor me klaar om me te beschermen tegen de kou en ging liggen. En wat bleek? De struik waar ik me eerst zo door aangetrokken voelde, nam een deel van mijn gezichtsveld weg. Ik had geen vrij uitzicht meer om me helemaal te verbinden met de lucht. Ik besloot om verder te trekken...

Niet veel verder vond ik een heerlijke nieuwe plek. Het was een ronde duinkom van ongeveer 5 meter doorsnede. In het midden stond een kleine kale struik. Vlak ernaast lag nog een duinkom, maar die vond ik te groot. Hierin voelde ik me meer beschut. Ik ging liggen met mijn gezicht naar het noorden. Ineens voelde ik de drang om te bewegen...

Ik liep met mijn ratel en zong. In de cirkel van de duinkom ontstond een heerlijke energie. Ik nodigde de vier windrichtingen uit om bij me te zijn en me de inzichten te geven die ik nodig had. Al snel kwam het kleine meisje in mij naar voren en wilde gekoesterd worden. Na een heerlijke omhelzing wilde ze meedoen en bij me blijven: en ze is er nu nog steeds! Ze wilde alles leren over de oude meesters en sjamanen. Over het leven en de dood. Over vallen en weer opstaan. Over huilen en lachen...

We hebben een heerlijke tijd samen doorgebracht. Ook de drie grootmoeders van de drie werelden en Osho waren van de partij. Ze zijn er, bij mij, altijd. Ik ben me er alleen niet altijd bewust van. Maar toen wel. Die avond heb ik ze gevoeld en sindsdien weet ik dat ze er zijn. Wat een oneindige rijkdom zeg! Ik ben niet afgescheiden. Ik ben verbonden met alles waar ik me maar mee wil verbinden! YES!

En zelfs als mijn beschermde omgeving niet zo beschermd blijkt te zijn, weet ik dat ík degene ben die keuzes maakt. Het maakt niet zozeer uit wat je meemaakt, het gaat er meer om; wat doe je ermee!!! Vanuit dit gevoel en weten kan ik alles aan en blijft mijn hart open. Vanaf deze magische plek in de duinen roep ik JA! JA LEVEN, IK WIL! Ik wil leven naar mijn diepste waarheid. En ik wil het hele pakketje: dus ook de lessen die erbij horen. De moeilijkheden, de uitdagingen die me helpen om volledig te leven en te zijn.

En ook het kleine meisje viert feest. We kijken samen terug op alle gebeurtenissen uit het leven. We bedanken onze leermeesters die we vroeger onze daders noemden. Wat een bevrijding!

Verslag blok 3

Samasati, 42 jaar, energetisch therapeut